۱۳۹۷ دوشنبه ۲۸ خرداد - اِلأِثنين ٤ شوال ١٤٣٩
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
مین همچنان قربانی می گیرد:
 جنگی که قطعنامه‌ی پایان ندارد

پایگاه خبری-تحلیلی زریان؛ باز هم مین، باز هم مرز. اين جنگ انگار تمام شدني نيست! بر روي خاک کردستان تبعات جنگ باقي است و در زير خاکش، خود جنگ!

امید حوریان، روزنامەنگار و عضو شورای سردبیری زریان؛ انفجار مین در مریوان، یک پسر 12 ساله را مصدوم کرد و حالا شایان باید تا آخر عمر بدون دست، با یک چشم و بدنی پر از ترکش زندگی کند. او جدیدترین قربانی مین‌های باقیمانده از دوران جنگ ایران و عراق در کردستان است، اما یقینا آخرین آن‌ها نخواهد بود.

یک مرکز آماری مربوط به مین می‌گوید طی فقط شش ماه گذشته در مناطق کردنشین بیش از 33 نفر به دلیل انفجار مین کشته یا زخمی شده‌اند و این یعنی جنگ تحمیلی هنوز هم هر دو هفته سه قربانی در کردستان می گیرد. این جنگ اگر کارمند یک اداره بود حالا بعد از 25 سال بازنشستە می‌‌شد و دست از سر مردم کردستان برمی‌داشت اما جنگ کارمند نيست و مينها نميدانند قطعنامه پايان جنگ چه معني دارد؛ اين جنگ انگار تمام شدنی نیست. بر روی خاک کردستان تبعات جنگ باقی است و در زیر خاکش خود جنگ.


آمارهایی کە کم و زیاد می‌‎شوند
در حالی که وزیر دفاع دولت دهم از پاکسازی تمام اراضی آلوده به مین تا سال 91 خبر داده بود، فروردین امسال در آستانه فرا رسیدن «روز جهانی افزایش آگاهی درباره مین‌های زمینی» رییس مرکز مین‌زدایی کشور گفت: «در حال حاضر 28 هکتار از زمین‌های آلوده به مین در مناطق مرزی پاکسازی نشده‌اند و تراکم مین در این زمین‌ها بسیار بالا است.« این یعنی جنگ حالا حالاها ادامە دارد و بە احتمال زیاد نام‌های دیگری نیز بە فهرست بلندبالای کشتەها و مصدومان مین اضافە خواهد شد.
بر اساس آمارها، شش ميليون هکتار از خاک ايران به مين آلوده است و بيش از 20 ميليون مين در سراسر کشور وجود دارد. استان‌هاى ایلام، کرمانشاه، آذربایجان‌غربى و کردستان با مساحتى به‌ وسعت یک هزار و 480 هکتار هکتار، به ترتیب آلودەترین نقاط ایران از این منظر به‌حساب مى‌آیند. این آمارها با آمد و شد مسئولان کم و زیاد می‌شوند اما مین‌ها همچنان قربانی می‌گیرند. قربانیانی که با گذر سه دهه از پایان جنگ تحمیلی آمارشان تمام و کمال رسانه‌ای نمی‌شود.
 
دشواری های پاک سازی
همه استانهاي آلوده به مين به ويژه کردستان کوهستاني هستند و به چند دليل نميتوان به جرأت از پاک بودن هيچ منطقەی آلودهاي خبر داد. مينها به دليل بارندگي به دامنه کوهها که مناطق مسکوني است حرکت ميکنند و يا ميني کە داخل پایگاهی در قله کوه کاشته شده، رانش ميکند، به همين خاطر بيشتر مينهايي که منفجر ميشود معمولا دورتر از نقطە کاشت (ميدان مين) است. شايد به همين خاطر دو سال پيش 6 نفر از کساني که در مناطق آلوده مشغول پاکسازي بودند، شهيد شدند. دردناکتر آنکه موضوع فقط به خطر مين ختم نميشود؛ بمبهايي که ارتش بعث ريخته ولي منفجر نشده، گلوله توپ، راکت و... در مناطق وجود داشته و آماده انفجار باشد.
 
آیا ناامید باشیم؟
نه! ما در کردستان هستیم و هنوز زندهايم. مردم زيادي هر روز در کردستان راه ميروند،در روستا، در کوه و دشت و کرانەهای بودن رودخانهها. اما راهشان امن و امان است. براي باقي قضايا يعني پاکسازي مناطق آلوده به مين، که از قضا مهمترين بخش است گروههاي بسياري از گروههاي داوطلب مردمي گرفته تا اعضاي افتخاري نهادهاي نظامي و دولتي، بارها برای پاکسازی اقدام کردە و مناطق بسیاری را از خطر وجود مین پاک کردەاند.

رئيس سابق جمعيت هلالاحمر مریوان در اين‌باره گفته بود: تا جايي که من ميدانم در منطقه منطقه ما کسي مانع فعاليت انجمنها در اين حوزه نميشود.

ایوب غلامی ادامه داد: البته اين طور نيست که براي قربانيان مين و افراد در معرض خطر هيچ کاري نشود ولی بەهرحال آنها هم مشکلاتي دارند. به قول يکي از بزرگان بحث بحران، بحثي است که طرف کشته يا زخمي ميشود و بحث روانی بحث دیگری است.
  چيزي که ما ميبينيم صدمه عادي و زخميشدن و برگشتن به داخل منزل است ولي سه چهارم اين کوه يخ زير زمين است و ما آن را نميبينيم. وقتي پدري که با هزار بدبختي در روستا براي امرار معاش خانوادهاش تلاش ميکند، برود روی مین چه می‌شود؟ او سالها درگير اين قضيه است و زندگياش هيچ وقت مثل قبل نميشود. بُعد رواني اتفاق واقعا تأسفآور است. ما فکر ميکنيم اگر او زخمي شد و برگشت خانه، مشکلش حل است. در حالي‌که مشکل روحي و رواني آنها خيلي بيشتر از اين حرفهاست اما با همه اينها گروههاي روان درماني براي اين افراد و بهويژه کودکاني که قرباني مین می‌شوند، وجود ندارد.
 وی ميگويد: من معتقدم علاوه بر آموزش خطرات مواد منفجره، تيمهاي پشتيبان رواني لازم است. درحال حاضر تیم روانی هلالاحمر در اين حوزه کار ميکند ولي گسترده نيست و تعدادشان کم است. از نظر من کسي که دست و پايش قطع شده و رفته خانه و پا برايش درست کردهاند، تا سالها نياز به جلسات متعدد رواني دارد. ما متخصص و روانشناس داریم ولی ممکن است هر روز نتوانند بيايند درحاليکه اين جزو اولويتهايي است براي کساني که صدمه ديدهاند، که بايد باشد.
 با اين وجود تلاشهاي اين چنيني کفاف کل منطقه را نميدهد و بايد تصميم جدي در ميان دولتهاي ايران و عراق براي پاکسازي اتخاذ شود و پيمان نامههايي براي همياري در پاکسازي به امضا برسد.
 

ایران خارج از اتاوا

 آسیب‌هایی که مین‌های ضدنفر پس از پایان مخاصمات نظامی بر افراد غیر نظامی؛ بویژه کودکان وارد می‌نمود باعث شد که جمعی از کشورها در فکر محدود کردن و منع استفاده از مین‌های زمینی ضدنفر بیافتند و سرانجام در ماه دسامبر ۱۹۹۷ میلادی در شهر اتاوای کانادا گردهم آمدند و مواردی را به تصویب رساندند که به پیمان اتاوا معروف شد.
طبق پیمان اتاوا دولت‌ها پس از گذشت ۱۰ سال از پایان جنگ موظفند کشتزار‌ها و مزارع را از مواد منفجره و مین پاک‌سازی کنند. تاکنون ۱۵۷ کشور جهان به این پیمان پیوسته‌اند. اما ۳۷ کشور جهان که ایران هم یکی از آنهاست در کنار روسیە، ایالات متحده آمریکا، چین، امارات متحده عربی، عربستان صعودی، فنلاند، هند و .. هنوز عضو پیمان اتاوا نیستند. هرچند با اتاوا یا بی اتاوا، مسئولان باید مین‌های خفتە در کردستان را برچینند و صدای نامهربان و بی‌رحم این قاتل خفته را بزدایند.

تاريخ: ۱۳۹۷/۲/۲۳

لینک کانال ما در پیام رسان سروش

نظر کاربران
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:


آخرین اخبار   







صفحه اصلی   |   نمایش گالری   |   گالری عکس   |   مهاباد   |   مشروح اخبار   |   بوکان   |   سقز   |   اخبـــار   |   کوردانه   |   پیرانشهر   |   درباره ما   |   ارتباط با ما   |   ورود
تمام حقوق سایت متعلق به وب سایت زریان می باشد. استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.

طراحی و اجرا توسط: وب باکس پورتال